Hardy’nin 1962 çıkışı, gençlik popunun içinde alışılmadık ölçüde içe dönük bir bakış taşıdı. Tous les garçons et les filles, yalnızlığı yakın ve doğal duyurdu. Televizyon görünürlüğü ve farklı dillerdeki kayıtlar, kitlesini genişletti. On yılın sonundaki çalışmaları da bu ölçülü tavrı geliştirdi; Comment te dire adieu, kısa pop formuyla belirgin duygusal mesafeyi birleştiren başka bir giriş noktasıdır.

Gall’in genç sesi, Gainsbourg’un Poupée de cire, poupée de son şarkısıyla 1965 Eurovision’unu kazanmasının ardından uluslararası tanındı. Fransa’yı değil Lüksemburg’u temsil etti; sanatçının kimliğiyle yarışma delegasyonu farklıdır. Canlı ve çağdaş pop sound’u, orkestralı balad modeline başka bir seçenek sunuyordu. Fransız şarkı yazarlığı, yé-yé pazarı ve Avrupa televizyonunun önemli bir buluşmasıdır.

François, hareketli dans-pop sunumunu giderek tanınan bir vokal kişilikle birleştirdi. Belles ! Belles ! Belles ! 1962 çıkışını, Comme d’habitude ise 1967’de başka bir duyguya yönelişini temsil eder. İkinci şarkının müziği, birebir çeviri olmayan yeni İngilizce sözlerle My Way’e dönüştü. Fransızca orijinali dinlemek, uluslararası uyarlamaların gölgesinde kalan ilk kaydı yeniden merkeze getirir.

Aznavour, 60’lardan önce tanınmış olsa da karakter, hatıra ve yakın dram üzerine kurulu şarkı dünyasını bu dönemde büyüttü. La Bohème, on yıl ortasındaki yorumuna doğrudan bir giriş: nakaratı söylemekten çok bir hikâyenin içine girer. Uluslararası kariyeri, Fransız müziğinin yé-yé imajını benimsemeden de yayılabildiğini gösteriyor. Genç yıldızların yanında olgun yorum geleneğini temsil ediyor.

Polnareff, yüksek ve ayırt edilebilir sesiyle eski eğlence kalıplarına kolay sığmayan bir kişilik olarak ortaya çıktı. La poupée qui fait non, 1966 için temel giriş kaydıdır. Plaklarında düzenleme ve melodik yazım, şarkıcının imajıyla birlikte dikkat çeker. Seçkide Fransız popunun geç 60’larda genişlemesini, single formunda özgün yazarlık ve sesin daha fazla önem kazanmasını temsil ediyor.