The Rolling Stones

1970’lere nasıl geldi?

Sticky Fingers ve Exile on Main St., grubun Mick Taylor dönemindeki gitar dokusunu ve Amerikan kök müzikleriyle ilişkisini derinleştirdi. Vergi sürgünü, Rolling Stones Records ve büyük turneler grubun kurumsal bağımsızlığını artırdı. Ron Wood’un katılmasıyla Some Girls, New York punk ve disco ortamına çevik bir yanıt verdi. The Rolling Stones, on yılın başında geçmiş deneyimini yeni albüm pazarının beklentileriyle karşı karşıya getirdi. 1971 tarihli “Brown Sugar”, bu dosyada başlangıç işareti olarak seçildi; çünkü sanatçının 1970’lerde izleyeceği yönün temel unsurlarını erkenden duyurur.

Onu ilk notada tanıtan neydi?

Keith Richards’ın açık akort riffleri, Charlie Watts’ın geriden gelen davulu ve Mick Jagger’ın ritmik vokali grubun omurgasıydı. Jimmy Miller prodüksiyonu, piyano, üflemeli ve gospel vokallerini gitar merkezli karışıma doğal biçimde yerleştirdi. Britanya merkezli albüm rock’ı; güçlü turne ekonomisi, gelişen stüdyo teknikleri ve müzik basınının kurduğu yeni kanonla büyüdü. Aynı çevrede hard rock, progressive, glam ve art rock yan yana gelişti; sanatçılar türler arasında rahatça hareket etti.

Hikâyeyi değiştiren anlar

Sahnedeki kişi, perde arkasındaki mücadele

Bugün hâlâ neden dönüp dinliyoruz?

Stones, 1960’lardan gelen bir grubun 1970’lerde geçmişini tekrarlamadan nasıl güncel kalabileceğini gösterdi. Turne, marka ve katalog yönetimi sonraki büyük rock gruplarına örnek oldu. The Rolling Stones, 1970’lerin çok merkezli müzik haritasında rock / blues rock alanının neden ayrı bir ağırlık taşıdığını görünür kılar. Etki, yalnız dönemin listelerinde değil; sonraki kuşakların kullandığı seslerde, sahne dilinde ve albüm anlayışında sürer.