Rod Stewart / Faces

1970’lere nasıl geldi?

On yılın başında Faces konserleri ve Every Picture Tells a Story gibi solo albümler paralel ilerledi. “Maggie May” beklenmedik bir küresel hit olurken mandolinli folk-rock anlatısı Stewart’ın kırılgan sesini öne çıkardı. Atlantik’i geçtikten sonra prodüksiyon daha parlak, repertuvar ise disco ve ana akım popa açık hâle geldi. Rod Stewart / Faces, on yılın başında geçmiş deneyimini yeni albüm pazarının beklentileriyle karşı karşıya getirdi. 1971 tarihli “Maggie May”, bu dosyada başlangıç işareti olarak seçildi; çünkü sanatçının 1970’lerde izleyeceği yönün temel unsurlarını erkenden duyurur.

Onu ilk notada tanıtan neydi?

Kumlu vokal tonu, şarkıları kişisel deneyim gibi anlatmasını sağladı. Akustik gitar, mandolin, piyano ve gevşek ritim; erken solo çalışmaların samimiyetini kurarken Faces sahnede kusurlu görünen ama güçlü bir topluluk hissi yarattı. Britanya merkezli albüm rock’ı; güçlü turne ekonomisi, gelişen stüdyo teknikleri ve müzik basınının kurduğu yeni kanonla büyüdü. Aynı çevrede hard rock, progressive, glam ve art rock yan yana gelişti; sanatçılar türler arasında rahatça hareket etti.

Hikâyeyi değiştiren anlar

Sahnedeki kişi, perde arkasındaki mücadele

Bugün hâlâ neden dönüp dinliyoruz?

Stewart, rock yorumcusunun şarkı yazarı, grup solisti ve pop yıldızı rollerini birleştirdi. 1970’lerin ikinci yarısındaki tür değişimi, rock dinleyicisi ile disco pazarı arasındaki gerilimi de görünür kıldı. Rod Stewart / Faces, 1970’lerin çok merkezli müzik haritasında rock / folk rock / blues rock alanının neden ayrı bir ağırlık taşıdığını görünür kılar. Etki, yalnız dönemin listelerinde değil; sonraki kuşakların kullandığı seslerde, sahne dilinde ve albüm anlayışında sürer.