Hard Rock ve Heavy Metal

1970’lerde yükselen sert gitar müziği tek bir tür değildi. Led Zeppelin’in blues kökenli ağırlığı, Black Sabbath’ın karanlık riffleri, Deep Purple’ın org-gitar çatışması ve Judas Priest’in giderek belirginleşen metal dili farklı yollar açtı.

BAŞLICA İSİMLER

Black SabbathLed ZeppelinDeep PurpleUriah HeepJudas PriestRainbowAC/DC

GÖRSEL ARŞİV

Hard Rock ve Heavy Metal sahnesinden isimler

Tarzın sesini kuran sanatçı ve grupların arşiv kareleri.

Black Sabbath — 1970’ler müzik arşivi — Black Sabbath — bu dosyanın müzikal çevresinden bir arşiv karesi.

Led Zeppelin — 1970’ler müzik arşivi — Led Zeppelin — bu dosyanın müzikal çevresinden bir arşiv karesi.

Deep Purple — 1970’ler müzik arşivi — Deep Purple — bu dosyanın müzikal çevresinden bir arşiv karesi.

Judas Priest — 1970’ler müzik arşivi — Judas Priest — bu dosyanın müzikal çevresinden bir arşiv karesi.

1960’ların blues rock’ından yeni bir ağırlığa

Cream, The Jimi Hendrix Experience ve Jeff Beck Group gibi 1960’lar toplulukları yükseltilmiş ses, uzun solo ve güçlü riff fikrini hazırladı. 1970’e gelindiğinde Birmingham’ın sanayi ortamından çıkan Black Sabbath, düşük akort duygusu, tekrar eden karanlık riffler ve savaş ile yabancılaşmayı konu alan sözlerle heavy metal için ayırt edici bir merkez kurdu. Led Zeppelin ise blues, folk, akustik müzik ve stüdyo katmanlarını dev konser ölçeğiyle birleştirdi; bu nedenle hard rock ile metal arasındaki sınırları tek başına temsil etmez.

GÖRSEL ARŞİV

Tarzın yaşadığı mekânlar ve araçlar

Bu müziğin konser alanı, kulüp, stüdyo ve dinleme teknolojisi içindeki somut çevresi.

Reading Festival, 1975 — 1970’ler kültür arşivi — Reading Festival, 1975 — Britanya festival alanının sahne ve seyirci ölçeği.

Knebworth kalabalığı, 1976 — 1970’ler kültür arşivi — Knebworth kalabalığı, 1976 — Arena ve festival rock’ının devleşen seyirci boyutu.

Minimoog Model D — 1970’ler kültür arşivi — Minimoog Model D — Synthesizer’ın rock, funk, disco ve elektronik müzikteki yeni rolü.

Riff, virtüözlük ve yeni sahne ölçeği

Deep Purple’da Ritchie Blackmore ile Jon Lord arasındaki gitar-org diyaloğu, hard rock’ın yalnız gitar duvarından ibaret olmadığını gösterdi. Aerosmith, Thin Lizzy, Scorpions ve AC/DC farklı ülkelerde daha doğrudan, ritmik ve şarkı merkezli sert rock biçimleri geliştirdi. Güçlü amplifikasyon, geniş PA sistemleri, çift gitar düzenleri ve büyük salon turneleri müziğin fiziksel etkisini büyüttü.

Metal kimliğinin belirginleşmesi

On yılın ikinci yarısında Judas Priest, blues doğaçlamasından daha uzak, keskin çift gitarlar ve metalik bir sahne imgesi kurdu. Motörhead punk hızını sert rock ile buluştururken Rainbow ve Ronnie James Dio çizgisi fantastik sözler ile neoklasik gitar dilini öne çıkardı. Böylece 1980’lerdeki New Wave of British Heavy Metal, thrash ve glam metal için ayrı miras hatları oluştu.

AÇIKLAMALI DİNLEME ROTASI

Bu tarzı beş kayıtla izleyin

Bu seçki bir “en iyiler” sıralaması değil; sesin on yıl içindeki farklı yönlerini takip etmek için hazırlanmış başlangıç rotasıdır.

1970

Black Sabbath

Paranoid

Heavy metal riffinin karanlık, kısa ve toplumsal kaygı taşıyan temel modeli.

1971

Led Zeppelin

Led Zeppelin IV

Sert rock, folk ve stüdyo katmanlarının tek albümdeki genişliği.

1972

Deep Purple

Machine Head

Gitar, Hammond org ve canlı grup gücünün klasik dengesi.

1976

Judas Priest

Sad Wings of Destiny

Blues kökeninden uzaklaşan keskin metal dili.

1979

AC/DC

Highway to Hell

Boogie ritmini yalın ve dev bir hard rock sesine dönüştüren eşik.

BAŞLICA YABANCI KAYNAKLAR

Dosyanın kaynakları

Bu metin, aşağıdaki yabancı kurum ve arşiv kaynaklarıyla karşılaştırılarak Oldies Radyo için özgün Türkçe anlatımla hazırlandı.

Britannica — Heavy metal Rock & Roll Hall of Fame — Black Sabbath

20 müzik tarzı dosyası

1970’lerin bütün ses haritasına dönün.

1970’ler ana sayfası

On yılın kronolojik ve kültürel genel görünümünü okuyun.