Yes

1970’lere nasıl geldi?

The Yes Album ile grup dili belirginleşti; Fragile ve Close to the Edge, bireysel virtüözlük ile kolektif düzenlemeyi dengede tuttu. Tales from Topographic Oceans büyük ölçekli kavramsallığın sınırlarını tartışmaya açtı; Relayer ve Going for the One kadro değişiklikleri içinde yeni yoğunluklar sundu. Yes, on yılın başında geçmiş deneyimini yeni albüm pazarının beklentileriyle karşı karşıya getirdi. 1971 tarihli “Yours Is No Disgrace”, bu dosyada başlangıç işareti olarak seçildi; çünkü sanatçının 1970’lerde izleyeceği yönün temel unsurlarını erkenden duyurur.

Onu ilk notada tanıtan neydi?

Chris Squire’ın parlak bas tonu, Bill Bruford ve Alan White’ın farklı davul yaklaşımları, Steve Howe’un çok yönlü gitarı, Rick Wakeman’ın klavyeleri ve Jon Anderson’ın yüksek vokali ayrı katmanlar hâlinde duyulabildi. Britanya merkezli albüm rock’ı; güçlü turne ekonomisi, gelişen stüdyo teknikleri ve müzik basınının kurduğu yeni kanonla büyüdü. Aynı çevrede hard rock, progressive, glam ve art rock yan yana gelişti; sanatçılar türler arasında rahatça hareket etti.

Hikâyeyi değiştiren anlar

Sahnedeki kişi, perde arkasındaki mücadele

Bugün hâlâ neden dönüp dinliyoruz?

Yes, progressive rock’ın hem en erişilebilir hem en iddialı yüzlerinden biri oldu. Albüm kapağı, uzun parça ve yüksek teknik icra arasındaki bütünlük türün standardını belirledi. Yes, 1970’lerin çok merkezli müzik haritasında progressive rock alanının neden ayrı bir ağırlık taşıdığını görünür kılar. Etki, yalnız dönemin listelerinde değil; sonraki kuşakların kullandığı seslerde, sahne dilinde ve albüm anlayışında sürer.