Deep Purple

1970’lere nasıl geldi?

Mark II kadrosu In Rock, Fireball ve Machine Head üçlüsüyle grubun klasik sesini kurdu. “Smoke on the Water” gerçek bir konser felaketini evrensel bir riff hikâyesine çevirdi; Made in Japan, stüdyo malzemesinin sahnede nasıl genişleyebildiğini gösterdi. Sonraki kadrolar funk ve soul etkilerine açıldı. Deep Purple, on yılın başında geçmiş deneyimini yeni albüm pazarının beklentileriyle karşı karşıya getirdi. 1970 tarihli “Child in Time”, bu dosyada başlangıç işareti olarak seçildi; çünkü sanatçının 1970’lerde izleyeceği yönün temel unsurlarını erkenden duyurur.

Onu ilk notada tanıtan neydi?

Ritchie Blackmore’un keskin gitarı ile Jon Lord’un distorsiyonlu Hammond orgu karşılıklı sololar kurdu. Ian Gillan’ın geniş vokal aralığı, Roger Glover ve Ian Paice’in esnek ritmi; grubu yalnız sert değil, doğaçlamaya açık hâle getirdi. Britanya merkezli albüm rock’ı; güçlü turne ekonomisi, gelişen stüdyo teknikleri ve müzik basınının kurduğu yeni kanonla büyüdü. Aynı çevrede hard rock, progressive, glam ve art rock yan yana gelişti; sanatçılar türler arasında rahatça hareket etti.

Hikâyeyi değiştiren anlar

Sahnedeki kişi, perde arkasındaki mücadele

Bugün hâlâ neden dönüp dinliyoruz?

Deep Purple, metal ve hard rock müzisyenliği için sahne standardı oluşturdu. Kadro değişikliklerine rağmen riff, org ve uzun solo dengesi kuşaklar boyunca sürdü. Deep Purple, 1970’lerin çok merkezli müzik haritasında hard rock / heavy rock alanının neden ayrı bir ağırlık taşıdığını görünür kılar. Etki, yalnız dönemin listelerinde değil; sonraki kuşakların kullandığı seslerde, sahne dilinde ve albüm anlayışında sürer.