The Temptations

Detroit vokal gruplarının birleşmesi

The Primes ve The Distants çevresinden gelen üyelerin birleşmesiyle Elgins kuruldu; Motown’a katıldıklarında adları Temptations oldu. Otis Williams grubun örgütsel omurgasıydı; Melvin Franklin’ın derin bası ve Paul Williams’ın sahne becerisi ilk kimliği kurdu.

İlk kayıtlar sınırlı başarı kazandı. 1964’te David Ruffin’in katılması ve Smokey Robinson’ın “The Way You Do the Things You Do”yu yazması kırılma yarattı.

David Ruffin dönemi

“My Girl”, Ruffin’in güçlü ama sıcak tenoru ve James Jamerson’ın unutulmaz bas çizgisiyle grubun ilk bir numarası oldu. “Ain’t Too Proud to Beg”, “Beauty Is Only Skin Deep” ve “I Wish It Would Rain”, Ruffin’in dramatik baş vokalini öne çıkardı.

Grubun sahne düzenleri Cholly Atkins’in koreografisiyle Motown zarafetinin standardına dönüştü. Beş farklı sesin baş vokal ve armoni görevlerini paylaşması, repertuvara büyük çeşitlilik kazandırdı.

Ruffin’in ayrılığı ve Dennis Edwards

Ruffin’in solo yıldızlık talebi, devamsızlıkları ve grup kurallarına uymaması 1968’de çıkarılmasına yol açtı. Yerine The Contours’dan Dennis Edwards geldi. Değişim yalnızca vokalist değişimi değildi; Motown prodüksiyonunda da yeni bir döneme denk geldi.

Norman Whitfield ve Barrett Strong, Sly and the Family Stone etkili daha uzun, politik ve ritmik kayıtlar geliştirdi. “Cloud Nine” psychedelic soul dönemini başlatırken grup içinde baş vokal görevleri daha kolektif dağıtıldı.

Psychedelic soul

“Runaway Child, Running Wild” ve “I Can’t Get Next to You”, fuzz gitar, yoğun perküsyon ve uzun düzenlemelerle klasik Motown formunu genişletti. Temptations, zarif aşk şarkılarından kent yaşamı ve kuşak sorunlarına yöneldi.

Paul Williams’ın sağlık sorunları ve grup içi baskılar ilerleyen yıllarda ağırlaşacaktı; ancak 1960’ların sonunda topluluk, Motown içinde deneysel dönüşümün merkezindeydi.

Şarkılar bittikten sonra kalan iz

The Temptations, vokal grup geleneğini koreografi, bireysel ses karakterleri ve sürekli yenilenen prodüksiyonla birleştirdi. Soul, funk ve erkek vokal grupları için temel bir model oluşturdular.

Beş ses, koreografi ve Motown disiplini

The Temptations’ın gücü tek bir soliste değil, farklı tenor ve bariton renklerinin dönüşümlü kullanımına dayanıyordu. Eddie Kendricks’in yüksek tenoru, David Ruffin’in pürüzlü baş sesi, Paul Williams’ın duygusal yorumu, Melvin Franklin’in derin bası ve Otis Williams’ın grup düzeni; her şarkıda başka bir dramatik merkez yaratabiliyordu. Cholly Atkins’in koreografisi de vokal düzeni kadar kimlik belirleyiciydi.

Smokey Robinson’ın ‘My Girl’ü grubun sıcak ve romantik yüzünü öne çıkarırken Norman Whitfield daha sert ritimler ve toplumsal gerilim taşıyan prodüksiyonlara yöneldi. Funk Brothers’ın stüdyo performansı, yaylı ve üflemeli düzenlemeler ile kusursuz sahne kıyafetleri, Temptations’ı Motown’ın erkek grup idealine dönüştürdü.

Kadro değişimleri ve psychedelic soul

David Ruffin’in solo yıldızlık isteği, davranış sorunları ve grup disiplinine uymaması 1968’de ayrılığına yol açtı. Yerine gelen Dennis Edwards daha sert bir gospel tonu getirdi. Aynı dönemde Sly and the Family Stone’un etkisi, ‘Cloud Nine’ ve ‘I Can’t Get Next to You’ gibi kayıtlarda çoklu baş vokal, wah-wah gitar ve daha yoğun ritim olarak duyuldu.

Bu dönüşüm Temptations’ın yalnızca romantik balad grubu olmadığını kanıtladı. Vietnam Savaşı, kent gerilimi ve kuşak çatışması gibi meseleler sonraki kayıtların zeminini oluşturdu. Grubun sürekli değişen kadroya rağmen kimliğini koruması, Otis Williams’ın kurumsal hafızası ve Motown sisteminin yeniden yapılanma kapasitesiyle bağlantılıydı.